![Argazkia: iStock Argazkia: iStock](https://www.enpresabidea.eus/uploads/s1/26/89/50/52/istock-930467686.jpeg)
VIA Empresa hedabideak BBVA-Banc Sabadellen erosketaren inguruan atal berezia egin du. Astebetez, atal horretako artikulu horietako batzuk katalanetik euskaratuko ditu EnpresaBIDEAk. Hementxe lehenengoa, bigarrena, hirugarrena, laugarrena eta bosgarrena. Hona hemen seigarrena eta azkena.
Aste honetan jakin dugu, epemuga amaitu baino egun gutxi batzuk lehenago, CNMVk BBVAk Banc Sabadelli eginiko Erosketa Eskaintza Publikoaren proposamena izapidetzeko onartu duela, eta bizkaitarrak azken helburua lortzeko mugarri bat gehiago gainditu dutela. Izapidetze soila dirudi, baina 1987ko EEP —hemen aipatu duguna— proposamena bertan behera gelditu zen, hain zuzen ere, botere agintariek, kasu hartan Madrilgo Burtsaren sindikoak, atzera bota zutelako Banco de Bilbaok Banesto Espainiako kreditu bankuaren kontrola eskuratzeko aurkeztu zuen erosketa-eskaintza.
Izaera formaleko kontuez harago, duela egun gutxi pertsonaia berri bat agertu zen Sabadell erosteko saiakera honen testuinguruan: José Manuel Villarejo komisarioa. Iberiar Penintsulako konspirazio ilunenen pieza konplexua da, eta ekainaren lehen egunetan sartu zen honen jokoan. Izan ere, ustelkeriaren aurkako fiskaltzak BBVAren aurkako ahozko epaiketa hasteko eskatu du “Villarejo kasua” delakoagatik, hamarkada bat iraun zuen gertakizun sareagatik zeinetan bankuak komisario ohi ezagunaren zerbitzuak kontratatu baitzituen.
Hala ere, BBVAren historian garrantzi gehien izan duen eskandalua “Jerseyko kontuena” izan zen, 2002an lehertu zena. Orduan, udaberriaren hasieran, jakin zen BBVren garaietatik (Argentariarekin bat egin aurretik) erakundeak kontu sekretuak erabiltzen zituela paradisu fiskaletan, kontseilari batzuen erretirorako dirua metatzeko. Zifra: 224 milioi euro inguru. Diru hori Jersey uharteetan eta Liechtensteinen gordetzen zuten.
2002ko udaberriaren hasieran jakin zen BBVren garaietatik (Argentariarekin bat egin aurretik) erakundeak kontu sekretuak erabiltzen zituela paradisu fiskaletan, kontseilari batzuen erretirorako dirua metatzeko. Zifra: 224 milioi euro inguru
Sekretua zabaltzen hasi zen bizkaitarren eta Argentinako banku publiko zaharraren arteko bat-egitetik, Emilio Ybarra BBVko presidentea izandakoak Francisco González Argentariako presidenteari jakinarazi behar izan baitzion. Hori 1999an gertatu zen, eta handik aurrera dena bizkortu egin zen: 2001eko abenduan Ybarrak presidentek kargua utzi behar izan zuen, eta bankuaren agintaritzan González bakarrik geratu zen. Kasuaren ikerketa judiziala une hartako pertsonaia ezagun baten esku geratu zen, Baltasar Garzón Auzitegi Nazionaleko epailearen esku, eta bankuari hiru milioi euroko zigorra ezarri zioten.
Baina hori ez zen izan alderdirik garrantzitsuena; izan ere, prentsak eta, oro har, publikoak gertatu zenari buruzko ondorio askoz sakonagoak atera zituzten. Ez da oso argia izan behar Jerseyko kontuetako eskandaluak BBVA eskuez aldatu zedin balio izan zuela egiaztatzeko. Bestela esanda, Neguriko burgesia bizkaitar tradizionalak kontrola galdu zuen Francisco Gonzálezekin bat eginda bankura sartu ziren botereen mesedetan. Eskandaluaren ondorioz, BBVko kontseilari guztiek beren karguak utzi zituzten, Ybarrak egin zuen bezala.
Neguriko burgesia bizkaitar tradizionalak kontrola galdu zuen Francisco Gonzálezekin bat eginda bankura sartu ziren botereen mesedetan. Eskandaluaren ondorioz, BBVko kontseilari guztiek beren karguak utzi zituzten, Ybarrak egin zuen bezala.
Ybarra Bizkaiko burgesiaren produktu tipikoa bazen, González Gaztelako eliteena zen; Galizian jaio arren, ikasketak Madrilen egin zituen eta han geratu zen. Ganbio- eta burtsa-eragile gisa lan egin zuen (une hartan oposizio elitistenetako bat egin ostean), eta, azkenean, bere balore sozietatea sortu zuen: FG Inversiones Bursables. Geroago, Merrill Lynch-eko amerikarrei saldu zien, eta pelotazo gisa ezagutzen dena egitea lortu zuen. 1996an, Aznarren gobernuak Argentaria banku erdi-publikoaren lehendakari izendatu zuen.
BBVAren norabidea aldatu zenetik, erakundearen gune nagusia Madril izan zen, orain La Vela izeneko eraikin monumentalean, Espainiako hiriburuaren iparraldean.