Zertan dira berdinak baserritarrak, Osakidetzako langileak, unibertsitateko irakasle eta ikasleak, eta hemendik aurrera, turismo ostatua ematen duten eragileak? Baserritarrek otsailean kalera atera zituzten traktoreak protestan, laneko orduak lapurtzen zizkien (dizkien?) burokrazia itogarria arintzeko neurriak behar zituztela salatzeko.
Osakidetzak irailean larrialdi plan bat iragarri zuen lehen arretako langileen burokrazia %40 murriztu ahal izateko, osasun zentroetan tratu zuzenagoa eskaintzea helburu. Urriaren bukaeran aurkeztu zuten osasun zerbitzuari buruzko diagnostikoa partekatzen duen agiria, eta jasotzen dituen egitekoen artean sartuta dago profesionalek jasan beharreko burokrazia gutxitzea.
EHUko errektoretzako hauteskunde egin berrietan ere izan du tokirik unibertsitateko kideei eragiten dien burokrazia astunak. Prozesuak desburokratizatzea eta izapideak sinpletzea aldarrikatzen zuen gerora galtzaile suertatu den hautagaiak. Errektoretzara iristea lortu zuenak ere, irakasleek bizi duten burokraziaren astuna deitoratu zuen.
Turismo sektorearen ostatatzean lan egiten duten eragileak berriz, kexu agertu dira abenduaren 2tik aurrera indarrean sartu den bidaiarien erregistro dokumentala bete baino beste erremediorik ez dutelako izango, eta poliziaren laguntzaile lanak egiteaz gain, horrek burokrazian lan ordu gehiago ematera behartuko dituelako.
Lau adibide baino ez dira, baina sektoreka joanda, ez da zaila gertatzen langile edo eragile gehiago topatzea burokraziaren zamapean birrinduta. Begiratu bestela irakasleen arrangurei, administrazioak ezarritako betebeharrei erantzuteko aholkularitza kontratatu eta ordaindu behar duen langile autonomoei, dirulaguntza bat, sos gutxi batzuk izanda ere, justifikatu behar duen edozein elkarteri, edota Lanbiden prestazio bat eskatu behar duen langileri.
Paper bariko administrazioak burokrazia gutxitzetik urruti, obligazio andana ezarri dizkie langileei, baserritar eta ostalariak adibide, baina gogorrena dena, betebehar gehiago ezarri dizkie administrazioarentzat lan egiten duten langileei, osasun zerbitzuko edo unibertsitateko langileen kasu. Oraindik koskortu gabe dagoen administrazio digitalean zerbaitek huts nabarmena egiten du, ez baita posible administraziotik kanpoko langile eta herritarrek geroz eta zama gehiago izatea tramiteak egiteko orduan, sarri-sarritan gestioak selfiak bezala eginez, hau da, dena norberak, eta aldi berean, zerbitzua eman behar duen administrazioa, gestioak erdi eginda ematen zaizkion administrazio hori, burokrazia digital estreinatu berrian burua atera ezinik ibiltzea, bere buruari jarritako izapideetan itota.
Nekazaritzan arituko diren baserritarrak behar ditugu, gertuko arreta emango digun osasun sistema bat, jakindurian bikaintasuna transmitituko duen unibertsitate bat, eta zergatik ez, ostatu egokia emango digun turismo abegitsu bat. Eta horretarako ezinbestekoa da profesional horiei guztiei lagunduko dien administrazio eraginkor bat. Ez izapide burokratikoetan erre-erre eginda talka egingo duten herritar eta funtzionarioen mostradore bat.